…pake…
Lieve pake, ik probeer een mooi gedichtje voor je te schrijven
Maar iedere keer ben ik na drie zinnen weer in grote twijfel
De ene regel is niet mooi, het andere woordje klopt niet
Gelukkig is er niemand die dit verder ziet
Of zit jij soms stiekem naast mij?
Als dat zo is, dan maak je mij erg blij
Pake iedere keer als ik aan je denk
Zijn er mooie tranen die ik jou schenk
Tranen van verdriet, maar ook tranen van tevredenheid
Dan zet ik weer een mooie glimlach op, waar ik jou weer mee verblijd
Lieve pake ik mis je wel
Als de hemel een telefoon had, dan had ik je gebelt
Maar nu praat ik tegen mijn pandabeer
Die mijn woorden weer doorgeeft aan die lieve Heer
Die deze woorden weer aan jou zal vertellen
En erbij zegt dat ik dit veel mooier vind dan bellen
En dan toch wel blij ben dat we nu niet over de telefoon spreken
Want dan zal mijn hartje helemaal breken
Dan wil ik je zien en plaats ik het liefst mijn hand in die van jou
Omdat pake, ik zo ontzettend veel van je hou
Pake je hebt een lange weg afgelegd
Met mooie momenten, maar ook wel met grote pech
Wees nu trots op het leven wat je geleidt hebt
En hoever je dit leven hebt gered
Zoals jij je levensboek nu een slot hebt gegeven
Heb ik in deze zin de laatste woordjes geschreven.
Rust in vrede, lieve pake
Liefs van Karin
